Po złożeniu uroczystego przyrzeczenia każdy polski ratownik górski podaje rękę Naczelnikowi, otrzymuje odznakę służbową i podpisuje się w Księdze Przyrzeczeń, zawierając tym samym „związek” z organizacją „Błękitnego Krzyża”. To wyjątkowy moment, w którym nawet twardzielom wilgotnieją oczy. Inaczej niż w przypadku innych zobowiązań, w tym związku niesłychanie rzadko dochodzi do separacji czy rozwodów, a raz dane słowo i moralne zobowiązanie wiąże ratownika górskiego do końca życia.

„Dobrowolnie przyrzekam pod słowem honoru, że póki zdrów będę, na każde wezwanie Naczelnika lub Jego Zastępcy – bez względu na porę roku, dnia i stan pogody – stawię się w oznaczonym miejscu i godzinie i udam się w góry celem niesienia pomocy ludziom jej potrzebującym. Postanowienia statutu GOPR będę przestrzegał ściśle, polecenia Naczelnika, jego zastępców, kierowników wypraw i akcji będę wykonywał rzetelnie, pamiętając, że od mego postępowania zależy zdrowie i życie ludzkie. W pełnej świadomości przyjętych na siebie trudnych obowiązków i na znak dobrej woli, powyższe przyrzeczenie przez podanie ręki Naczelnikowi potwierdzam”.

Tekst Przyrzeczenia Ratowniczego, ułożony 14 czerwca 1910 roku przez Mariusza Zaruskiego, pozostał do dziś niemal w niezmienionej formie.